اين وجه از فرمايش سيّد شمس الدين در جواب زين الدين على بن فاضل - كه صاحب قضيّهء جزيرهء خضرا و بحر ابيض است - استفاده مىشود ، چراكه على بن فاضل سيّد شمس الدين عرض كرد : اى سيّد من ! احاديثى از مشايخ خود ، از صاحب الامر عليه السّلام روايت كرديم كه آن حضرت فرمود : هركس در غيبت كبرا بگويد مرا ديده ، به تحقيق دروغ گفته ، با اين حال ، چگونه در ميان شما كسى است كه مىگويد من آن حضرت را ديده‌ام ؟ پس سيّد شمس الدين او را تصديق فرموده و گفت : راست مىگويى ! حضرت اين سخن را در آن زمان ، به سبب بسيارى دشمنان از اهل بيت خود و غير ايشان از فراعنهء زمان از خلفاى بنى عبّاس فرموده ، حتّى آن‌كه شيعيان در آن زمان يكديگر را از ذكر كردن احوال آن جناب منع مىكردند ، اكنون زمان طول كشيده ، دشمنان از او مأيوس گرديدند و بلاد ما از آن ظالمان و ظلم ايشان دور است و به بركت آن جناب ، دشمنان نمىتوانند به ما برسند . . . ، تا آخر قضيّه . اين وجه كه سيّد شمس الدين فرموده در اكثر بلاد اولياى آن حضرت جارى است . [ گفتار علامهء بحر العلوم ] وجه چهارم : در رجال علّامه بحر العلوم - اعلى اللّه مقامه الشريف - است كه چه آن مرحوم ، در ترجمهء شيخ مفيد ، بعد از اين‌كه توقيعات حضرت حجّت را براى ايشان نقل مىنمايد ، مىفرمايد : در امر اين‌ها اشكال مىرود ، به سبب وقوعشان در غيبت كبرا ، جهالت آن شخص كه اين توقيعات را رسانده و دعوى مشاهده كردن او كه منافى ابعد از غيبت صغرا است . سپس فرموده : دفع اين اشكال ، از طريق احتمال حصول علم به سبب دلالت قراين و مشتمل بودن توقيع بر اخبار از فتنه ، شورش‌ها ، جنگ‌هاى بزرگ و اخبار غيبى كه جز خداوند و اولياى او بر آن مطّلع نمىشود ؛ به اين صورت ممكن است كه آن‌را براى ايشان ظاهر نمايد ، نيز مشاهده‌اى كه ممنوع شده ، اين است كه امام عليه السّلام را مشاهده كند